In de gemeente Wijchen zorgt een op de vier mensen voor iemand die hen lief is. En in de nabije toekomst zijn dit er een op de drie. De meesten doen het met liefde en vinden het niet meer dan logisch, maar het is een taak die je in rap tempo boven de pet kan groeien. Daarom vindt de gemeente Wijchen het belangrijk dat mensen gaan beseffen wanneer ze mantelzorger zijn. Je kunt dan namelijk bij de gemeente terecht voor hulp. In allerlei vormen. Maar hoe zorg je ervoor dat mensen zich niet langer ‘gewoon lief’, maar mantelzorger gaan voelen? Je raadt het al: door verhalen.

En dus ging ik samen met Willianne, consulent mantelzorg, op pad. We spraken allerlei Wijchenaren die voor iemand zorgden. Van de elfjarige Linn, die haar vader met ernstige suikerziekte door hypo’s hielp, tot de tweeëntachtigjarige Jan, die al dansend tot het eind bleef communiceren met zijn vrouw Tonnie, ondanks de steeds grotere greep die Alzheimer op haar kreeg. Allemaal vonden ze hun hulp niet meer dan vanzelfsprekend. Maar ze gaven ook stuk voor stuk toe dat het soms knap pittig was. De een had een luisterend oor wel prettig gevonden, de ander juist weer wat meer tijd voor zichzelf. En precies dat had de gemeente hen kunnen helpen regelen.

Nieuwgierig naar hun de verhalen?
Lees hieronder een selectie uit de artikelen.